İstanbul Deyince

Vedat Günyol

"Ben kimi seviyorsam, güzel odur." Demiş bir halk ozanı. Doğrudur. İnsan gönlünü kaptırdığı bir yaratığı, insan olsun, hayvan olsun, tapar tapar da, gözü görmez dünyayı.
Ben İstanbulluyum ya, benim gözümde İstanbul gibi güzelin güzeli bir yer yoktur dünya yüzünde. Uzak doğuda dünyaya gelmiş birine sorun, dünyada en güzel yer neresi diye, "Doğduğum yer" der, ilkten ve sondan.

Ben, İstanbul doğumluyum, var mı yok mu, İstanbul'dur benim yurdum, canım ciğerim. Babam, 1900'lerde Paris'e kaçmış, sevmiş, (nasıl sevmesin ki) o güzelim kenti, taşı toprağı, sanat yaşamı, kültür varlığı ile.

Ama ben, Paris büyüsünden paçamı kurtarıp İstanbul'a dönmek istiyorum. İstanbul, oldum bittim, bir (arz-ı mevut) İsraillilerin (vaad edilmiş toprağı) gibi bir özlem kentiydi, yine de öyledir.

Her ülke, ünlü bir kentiyle övünür. İtalya denince, her ne denli Roma akla gelirse de, Napoli ön planda yer alır. Ne diyor İtalyanlar: "Vedere Napoli e poi morire." Napoli'yi gör, sonra da öl. Yani Napoli Italya'nın gözbebeğidir. Öyledir de. Orada geçirdiğim günleri unutmak, günahların en büyüğüdür.

Napoli Napoli derken İstanbul'u canım İstanbul'u unutmayalım. Bir kez Fatih Sultan Mehmet'i analım. Bu kente vurgun olanların başında Şair Nedim geliyor.

İstanbul, nicedir, İstanbulluktan çıktı, sevgili köylülerimizin istilasına uğradı, uğrayalı, Istangul'laştı, varoşları dolduran Anadolu insanlarımızla.

Ama, İstanbul, yine İstanbul'dur, tepeleri, denizleri ve de, ve de tüm karman çorman güzelim insanlarıyla.

İstanbul'u eski ve güzelim İstanbul'u kim övmemiş ki? Alın size Nedim'in nefis kasidesinden şu iki dizesini:

"Bu şehr-i Sıtanbul ki bi misl ü behadır
Bir sengine yekpare Acem milki fedadır."

Orhan Veli'nin İstanbul'u Dinliyorum adlı nefis şiiri yanında, bugünlerin içli, içli olduğu denli sıcak, cana yakın duygularını yansıtan şiiri size övünçle sunmak istiyorum. Bu, usta şair Anıl Meriçelli' nin güzel şiiridir. Okuyalım:

İSTANBUL GÖZLERİMİN UCUNDA

Yeryüzü uyanıyordu bir sabah
Lacivert sular uyanıyordu
Otları, balıkları, rüzgarları duydum
İstanbul gözlerimin ucundaydı

İstanbul gözlerimin ucundaydı
Soluğunu yüzümde duyuyordum
Bir sen vardın İstanbul'da
Bir de şiirlerim vardı.

İstanbul gözlerimin ucundaydı
Bir hasret bitiyordu yavaş yavaş 
Elimi uzatsam dokunacaktım
Bir sen varsın artık, seninle varım.