Yıllar Yıllar

Sabahattin Kömürcüoğlu

Sınıf arkadaşımız tanınmış ressam Adnan Turanî’nin, Galatasaray'da

Kâzım Taşkent Sanat Galerisi'ndeki resim sergisinin açılışına Şenol arkadaşımı

da çağırmıştım.

Yıllardan beri görüşemediğim bu arkadaşımla orada buluşup özlem

giderecektik.

Sözleşilen gün ve saatte serginin açılışına gittim. Kalabalık arasında gözlerim hep onu arayıp duruyordu. Ama, ortalarda ona benzer bir kimse de yoktu. Anlaşıldı, arkadaşım söz verdiği halde gelmemişti.

Geç vakit eve döndüğümde telefon çaldı. Açtım. Karşımdaki O'ydu. Bana verip veriştiriyordu:

-Beni çağırdın da... o kadar beklettin de... sen niye gelmedin?..

-Nasıl olur, ben geldim, oradaydım... sen gelmedin... yoktun...

-Hayır, bir de yalan söylüyorsun... yoktun işte orada!..

Bu tartışma böylece sürdü gitti.

İkimiz de birbirimizin doğru söylediği kanısında değildik.

Bu iş böylece kapandı ve bir daha da birbirimizi hiç aramadık.

Her hafta Bostancı'da bir araya geldiğimiz şair ve yazar arkadaşlarla, 23 Nisan 1997 günü Burgaz adasındaki öğretmen evinde bir öğle yemeğinde buluşmayı kararlaştırmıştık.

Burgaz adası denilince usuma arkadaşım Şenol geldi. Burgaz adasında onun bir yazlığı vardı. "Telefon edeyim," dedim, "belki oradadır."

Tamam orada, yazlık için adaya yeni gelmişler.

"11.00 gemisiyle Bostancı'dan kalkıyorum,bekle!.."

Burgaz iskelesine çıktık, gözlerim çevrede, arıyordum. Arkadaş görünürlerde yok. "Hay, vefasız yine gelmedi, bak!.."

Tam parka doğru yöneldim ki, benim arkadaşa birazcık benzeyen bir kişi, bir bankta oturuyor. İlgisizce yanma yaklaştım.

-Beyefendi biraz çekilir misiniz, biz de oturalım!..

-Hay hay buyrun efendim! dedi ve çekildi. Oturduk. Bana değil de, hep gemiden çıkanlara bakıyordu.

Tamam yanılmamışım, sesinden tanıdım, oydu. Saçları dökülmüş, şişmanlamış, çökmüş ve o eski halinden iz bile kalmamıştı.

"Ulan Şenol sen misin, tanımadın mı beni?" deyince, birden şaşırdı!..

Hemen ayağa kalktı, kahkahalarla kucaklaştık!.. ?