Bu yıl yine Avukat Haldun Karadayı'lardayız; "lüks"ü olmayan Demre'nin henüz kirlenmemiş deniz kıyısında... Miskioğlu dostun, "İyi ediyorsun, ohh, kimseye boyun eğmeden..." dediği "mütevazı" yerde...

Dinlenmeyi bilmeyen yorulmayı başaramaz" demiştik ya. Dinlenmek niçindir, nasıl olur ya da sağlanır, tam biliniyor mu? Ben de içinde, bence hayır!.. Soralım: Neden öz kimliğimizi değil, sorunlarımızı, resmi uğraş ve sıfatlarımızı dinlence yerlerine taşıyoruz?.. Başka insanlarla, doğa ile neden bilerek ve içtenlikle ilgilenmiyoruz?.. Ne diye bizden ya da bizim olmayanları kıskanıyor; imrenişlerimizi ya da özlemlerimizi bunalım kaynağı yapıyoruz kendimize?.. Ya hani okumalarımız, "hobi"lerimiz, sevgi iletişimlerimiz?..

Şu bir ay içinde, yazıya dökülmeyi bekleyen birkaç birikim çalışması dışında, okuyabildiğim, notlar aldığım üç kitapla da dinlendim. Eleştiri ya da tanıtma değil, o üç kitaba değinmek isterim:

Vecihi Timuroğlu'nun "Alevilik, Bektaşilik, Şiilik, Kızılbaşlık" adlı incelemesini (Kalan, y.2004), kaldığım yerden okuyup bitirdim. Neler mi öğrendim bu kitaptan? Çok şey... Özellikle de: a.) "Takiye"nin çift 'y' ile yazılmayacağını, "kirman" sözcüğünden geldiğini (gizlemek anlamında); "zorunluluk ya da zarardan korunmak amacıyla, dinin gereklerinden uzak durup inancını saklamak" olduğunu ve en çok Şia mezhebinden olanların bundan yararlandığını, Aleviler'in "bu duruma düşmedikleri"ni(s.45)... b.) Bilgin din adamı İbn-i Haldun'un, "Kazanç yollarının temeli, temel gerçeği, işçilerin emekleridir" (s. 119) ve "Evrenin toplumların durumları, ilişkileri, gidişleri bir tek süreç üzerinde sürmez, değişmeyen
bir çizgide kalmaz" (s. 121) ile "Bir devlet, düşünürler, aydınlar ve devlet büyükleri tarafından ortaklaşa yapılmış yasalarla yönetilmelidir (akıl siyaseti). Yasalar Tanrı tarafından konulmuşsa, bir şeriatçının eliyle yapılmışsa, devletin amacını da öteki dünya için görür (din siyaseti). Baskı ve zorbalık yükselirse, toplumun adalet arayan gücü zorunlu olarak başkaldırır (s. 125) gibi düşüncelerinin, Kur'an ayetleri ve hadislerle çeliştiğini... c.) Mezheplerin, dinsel anlamda "yol bulma", tarikatlarınsa "yorum yapma" olduğunu; Hurufilik gibi Alevilik'in de, "Kitap"a
bağlı Bektaşilikle ilgisi olmadığını(!), ayrıca "Anadolu Aleviliği"nin (bu deyimi sanırım ilk, Nejat Birdoğan kullanmıştır...) Şiilik ve Kızılbaşlıkla karıştırılmaması gerektiğini, onun, inanç ve yaşam biçimi olduğunu (s. 146-147) vb...

Bu kez günlüğümün son tümcesi şöyle olsun: Herkese, esenlikli, erinç dolu, bol kitaplı günler ve sevgiler içinde gönüllerince dinlenmeler diliyorum...