ALIŞMAK

 

Mehmet Salihoğlu

 

İnsanın bir şeye alışması, yaşamını sürdürmesinin koşullarındandır dersek; pek de yanlış bir söz etmiş olmayız sanırım. Gelgelelim, alışmanın birbirine karşıt iki yüzü var. Biri, her canlı yaratık gibi, insanın da içerisinde bulunduğu çevrenin, fiziksel, özdeksel koşullarına; denilebilir ki, dirimbilimsel uyum sağlaması anlamına gelir ki, bu anlamdaki alışmanın bile, belli ölçüler ve orantılar içinde kalması gerekir; benliğini kişiliğini ve soyunu koruyarak sürdürmesi için insanoğlu!..

Alışmanın, bu anlamına karşıt olan ikinci anlamı ise, insanın çevresel koşullara boyun eğmeden, ama onları kendi düşüncelerine, duygularına ve isteklerine göre değiştirerek istenen uyumu sağlamaya çalışmasıdır. Alışmanın birinci yüzünde yer alanlar, edilgin, sürüklenen, tutucu insanlardır daha çok ikinci yüzünde yer alanlar ise, etkin, devrimci, ileriye götürücü insanlardır çoğunlukla. Yaratıcı, geliştirici insanlardır!..

Zamanımızda bazı insanlar türemiştir. İşin en acıklı yanı, bu insanlar, bazı toplumsal sarsıntılardan kurnazca ve yüzsüzce, kural dışı ve kural içi bir takım yöntemlerle, kendileri için olağan koşullar içinde birer düş olan yetki ve sorumluluk katlarını ele geçirdikten sonra, karşımiza geçip nerdeyse kamu vicdanını ve sabrını çatlatırcasına ve nice uyarılara arka çevirerek, görülmemiş bir pişkinlik ve yılışıklıkla: «Alışırsınız alışırsınız!» demeleri, diyebilmeleridir bize. Ah ne yazık!

          Bilmiyorlar ki onlara ve yaptıklarına alışmak, özünü ve çıkarını, toplumun ve ulusun yararına önöne geçirmektir. Onlara alışmak, karanlığa, ışıksızlığa alışmaktır. Onlara alışmak, yasaların, insan haklarına aykırı yönlerine ve yerlerine alışmaktır ve yasalara aykırı, keyfince yaşamaya alışmaktır. Onlara alışmak, ahlâk ve demokrasi kurallarını yüssüzce, korkusuzca çiğnemeğe alışmaktır. Ve en kötüsü, onlara alışmak bize çağ değil, çağlar atlatmış olan büyük ATATÜRK'ün yörüngesinden çıkmak, karanlığa yuvarlanmaktır. Hayır baylar, size asla alışmayacağız, bilesiniz.